Ontwaakte

Wakker worden en accepteren wat je ziet.

Ik denk dat we iedere dag wakker kunnen worden, maar dat we niet bereid zijn om te zien wat er zich voor onze ogen afspeelt. Alsof we daar nog niet aan toe zijn of daar niet aan willen. Wakker zijn is de dingen in hun
verband zien.

Je losmaken van de waan van de dag, van de beslommeringen en zorgen. Je bevrijden van de regels die je in toom houden, zodat je braaf kunt meehobbelen in de samenleving.

Het is een paar stappen terug doen en je niet mee laten sleuren, maar rustig blijven meestromen met de omstandigheden die je meevoeren naar plaatsen waar je vaak niet wilt zijn.

We zijn meer bezig met het najagen van onze verwachtingen en dromen, dan ons te laten overvallen door een realiteit die daar haaks op staat. Wakker geworden zijn betekent dat een mens zich meer bewust is van de
dingen die er zijn, maar vooral ook van wat er niet is. In onze geest produceren we een veelheid aan ideeën, die onderdeel moeten worden van onze werkelijkheid.

We accepteren vaak de wereld zoals deze is niet. We kneden hem naar ons beeld. Pas wanneer we er niet mee omheen kunnen en moeten aanvaarden dat omstandigheden niet veranderen, leggen we ons op zekere dag erbij neer.

Volkomen onverwacht kon ik in Japan een afspraak maken met een bijzondere therapeute. De afspraak hield in dat ik haar de kloptechniek zou leren en ook enkele cliënten ging begeleiden.
Je moet weten dat ik met weinig geld naar dat hele dure oosterse land was gegaan. Een grapefruit of appel kostte daar al gauw 2,50 euro. Toch ben ik er mijn volle visumperiode van drie maanden gebleven. Als ik van tevoren
was gaan rekenen, dan was de conclusie geweest dat ik onvoldoende geld voor een dergelijk lange periode had. Doordat ik echter in een bijzondere positieve flow zat, kon ik er in vol vertrouwen heen gaan.

Het zou allemaal goed komen. Daaraan heb ik geen moment getwijfeld.
En zo gebeurde het ook. Ik ontving alles waaraan ik behoefte had. Ik kreeg gratis degelijke huisvesting en wist mezelf prima te onderhouden, al moest ik wel heel zuinig zijn. Dat was echter geen enkel punt. Ik had een bijzondere tijd, teruggeworpen op mezelf in een isolement. Het beviel me uitstekend.

Ik weet niet of ik daar wakker geworden ben. Ik denk dat een mens stukje bij beetje wakker wordt en daardoor iedere keer meer ziet. Zoals gezegd ‘zien’ betekent niet kunnen kijken, maar accepteren wat je ogen voorgeschoteld
krijgen. Dan ben je wakker en dat blijf je meestal ook. Dan heb je je neergelegd bij die realiteit en verzet je je er niet meer tegen. Dat is exact het gevoel dat ik nu heb. Al blijven er periodes terugkomen dat ik even de weg kwijt
ben, maar ik vind deze weer zodra ik opnieuw vertrouw op mijn gevoel.

Stel je voor: je besluit om alles achter te laten en je hart te volgen.
Je doet alleen nog wat je gevoel je ingeeft.
Je volgt je hart naar een land aan de andere kant van de wereld,
zodat je niet meer terug kan vallen op de dingen die je ‘had’.
Toch zorgt iemand daar voor je zonder dat je erom vroeg.
Het enige dat je nog doet, is de dagelijkse cadeau’s accepteren.
Je bent bijna volledig van deze persoon afhankelijk,
alsof je een vijftig jaar oud kind bent.
Je kunt zelfs niets teruggeven, je kan enkel zeggen: dank je wel
sinds je je hart opende is dit slechts een van de vele wonderen
iedere dag beleef je verbazingwekkende dingen.
Stel je voor dat de aarde een paradijs is voor iedereen die het durft te zien
we hoeven alleen maar te ontvangen en te accepteren dat dit Liefde is.
April, Sapporo